บทที่ 91

เอาจริงๆ ผมไม่รู้เลยว่าตัวเองรอดผ่านวันนี้มาได้ยังไง ใจผมเอาแต่ลอยเตลิดไปมา ว้าวุ่นอยู่กับความคิดที่ว่าคืนนี้เชนจะลงโทษผมยังไงบ้าง

ผมหวาดผวาในทุกวินาทีที่ผ่านพ้นไป ไม่ว่าจะพยายามตั้งสติแค่ไหน ผมก็ไม่อาจจดจ่อกับการประชุมบอร์ดบริหาร หรือแม้แต่งานของตัวเองในวันนี้ได้เลย พอมาอ่านทวนดู อีเมลที่ผมส่งไปก็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ